http://utopiaspracaminhar.bitacoras.com De xira por Comunidades e Ecoaldeas es 2007-06-28T10:39:59Z hourly 1 2000-01-01T12:00+00:00 http://utopiaspracaminhar.bitacoras.com/archivos/2007/01/01/presentacion 2007-01-01T18:48:31Z s_d_xira Varios
Ante tal situación, xurden alternativas como as descritas nestes cadernos de viaxe, que non son nin pretenden ser as únicas nin a solución a todos os problemas por si soas, aínda que si constitúen experiencias reais que poden dar ideas de como afrontalos. Tamén amosan que son factibles outros xeitos de vivir e de relacionarse máis xustos e beneficiosos para todo o mundo.

Trátase dunha serie de lugares que levo visitando, información obxectiva e subxectiva sobre eles, xunto con algunhas imaxes dos mesmos. Distintas maneiras de levar á práctica ideas afins dende diferentes puntos de partida.

En introducción e ficha modelo descríbense características comúns a todas as comunidades e ofrécese unha guía do contido das fichas.

Que che cunda a navegación ! ! !]]> http://utopiaspracaminhar.bitacoras.com/archivos/2007/01/01/impresions-xerais 2007-01-01T17:01:01Z s_d_xira Inglaterras
Comunidades inglesas

Resulta case imposible poder visitar todos os lugares que a priori máis te interesan, polo que a selección final consta dos sitios que te responden, acollen voluntari*s e cadran ben as datas e nunha ruta non demasiado tola. Finalmente, os meus seis destinos ubicáronse no sur (o máis ao norte que estiven foi Coventry), todos contaban con páxina web e o contacto foi mediante correo-e. Á parte do libro Eurotopia, servinme de www.diggersanddreamers.org.uk (completo directorio de comunidades británicas).

A impresión inicial que se foi repetindo ao longo da viaxe foi a dunha integración destes lugares na sociedade maior que noutros territorios visitados. Por exemplo, era a primeira vez que un autobús me deixaba na mesmísima entrada do destino final (cousa que pasou en Redfield, Canon Frome Court e Old Hall), ao igual que foi posible chegar en transporte público a todos (agás a caminata duns 20 minutos en Steward Woodland). Trátase, por tanto, de emprazamentos accesibles e non aillados (practicamente en todos había veciñ*s). Á parte da localización, a sensación desa maior integración, ou dito doutro xeito, a ausencia de sensación de aillamento do resto do mundo, tamén se constataba nas relacións laborais (e non só laborais) co exterior. Boa parte dos seus membros tiñan un emprego a tempo parcial fóra do seu lugar de residencia. No mesmo sentido, nos seis lugares descritos nesta web hai unha serie de actividades ao longo do ano nas que se recibe a xente non residente (cursos, obradoiros, actividades lúdicas, aniversarios, días de portas abertas..., á parte de acoller voluntari*s, claro). En resumo, que pra nada tiven a sensación de estar en sitios ou con xentes “marxinais”, senón en lugares cunhas características minoritarias respecto ao conxunto da sociedade, mais sen sentirse fóra dela.

Outra característica común a todas estas comunidades é a alimentación orgánica ou biolóxica, presente de xeito abrumador, tanto nos productos cultivados nas propias hortas (e animais criados, no seu caso), como nas compras externas. Practicamente, todo o que inxerín nesas 12 semanas foi de producción biolóxica. Tamén foi habitual atoparme con productos de comercio xusto, especialmente te (o tópico é verdade: te a todas horas!) e café.

Algo cada vez máis habitual fóra dos espacios sociais convencionais é o respecto hacia as persoas fumadoras pasivas por decisión consensuada, sen necesidade de ter que chegar a normativas administrativas. Ou sexa, que non estaba permitido fumar nos espacios comúns pechados.

Cando semellaba que ía rematar as andanzas inglesas sen ter que utilizar o saco de durmir, grazas ao último destino púideno sacar da súa funda e darlle un uso máis funcional que o de simple acompañante. Resulta que a norma foi un estupendo edredón nórdico en cada cama, cousa que os ollos curiosos e atentos poderán comprobar nas fotos dos diferentes aloxamentos que tiven.

En canto aos productos de limpeza, eran tamén “ecolóxicos” e biodegradables, incluíndo xel, lavapratos e deterxente de lavadora.

Especialmente nas casas grandes e antigas, e en xeral tamén, había sistemas de detección de fume e/ou gas.

Os horarios xiraban en torno a tres horas de traballo pola mañá (9-12 ou 10-13h. cun descanso-“tea time”), unha comida normalmente lixeira (“lunch”), outras tres horas de traballo pola tarde (14-17h.) e a comida principal ou cea (“dinner-supper”) ás 17-18h.


Inglaterra en xeral

Falando xa doutros aspectos observados en Inglaterra en xeral, destacaría a accesibilidade á información do transporte público, cousa que se agradece un montón descoñecendo o territorio, e agradeceríase igualmente por aquí aínda coñecéndoo. Existen servicios, tanto por web como por teléfono, que proporcionan información imparcial e actualizada sobre os distintos medios de transporte que operan por todo o territorio, co que resulta un servicio centralizador das diferentes empresas de transporte. Total, que non necesitas saber previamente que compañía xestiona tal liña nin te tes que volver tolo pra atopar os horarios. Seguindo co transporte público, en cada parada de bus fóra das cidades podes atopar información completa das liñas que pasan por alí.

Aínda que o billete normal de tren é carísimo, normalmente existe a posibilidade de mercar con certa antelación billetes menos caros a través de internet. Esa ventaxa dase tamén nalgúns traxectos de bus entre as principais cidades, puidendo obter tickets por unhas poucas libras. A ver se no Estado español comeza a facilitarse esta posibilidade e foméntase o uso dos medios públicos menos contaminantes, máis agora coa progresiva imprantación das liñas aéreas de baixo custe (baixo custe económico persoal, enorme custe ambiental global) incluso en voos peninsulares.

En canto aos prezos en xeral, algunhas cousas quedan ao troco, mais a maioría delas saen máis ou bastante máis caras. Foi habitual ver productos coa mesma cantidade numérica no prezo, pero en libras no canto de euros, co que ao troco resultaban un 50% máis caros. É dicir, algo que aquí custa 1€, alí custaría 1 libra, co que ao troco sería ao redor de 1’5€.

Paseando por algunhas cidades entre destino e destino ou en visitas específicas, resultoume bastante patente o alto grao de homoxeneización das rúas principais. Refírome a que as distintas cadeas multinacionais tomaran a meirande parte dos baixos comerciais nesas rúas. Cadeas de cafés, de comida rápida, de comunicacións, de roupa e demais conforman a paisaxe habitual. E non só iso, senón que son as mesmas en todas as cidades: Starbucks Coffee, Caffè Nero, Costa Coffee, Orange, Vodafone, a “nosa” e “querida” Zara, H&M, GAP, McDonald´s, Burger King, Subway, Tesco, HSBC, Abbey-Banco Santander… Isto percibino en todas as cidades que visitei: Coventry, Hereford, London, Oxford e Exeter.

Unha experiencia persoal ilustrativa do anterior ocorreu cando estiven coa miña nai en Londres durante catro días. Debido ás súas frecuentes necesidades persoais e a facer uso dos aseos destas cadeas, comprobei que no caso da cadea de cafés máis extendida en Inglaterra –Starbucks-, practicamente podías atopar un en cada mazá. Nestes establecementos podes atopar algún café de “comercio xusto”, un dos habituais lavados de imaxe das multinacionais. Nunha portada do xornal The Independent (cousa que me sorprendeu positivamente), dábase conta dos intentos do goberno de Etiopía de rexistrar o seu café autóctono (co que conlevaría de protección e desenrolo da producción local) e o boicot por parte de Starbucks coa connivencia da Asociación Nacional de Café de EEUU, segundo denunciaba Oxfam.

En relación a outros medios de prensa, resultaba surrealista contemplar os quioscos ateigados de xornais con portadas e contidos centrados en reclamos sexuais e xente famosa. Patético. Outra sorpresa, máis por telo entre as mans que por ignorar a súa existencia, foron os anuncios e reportaxes inmobiliarios. Os petos podentes, e os non tanto, tiñan ao seu alcance apartamentos e vilas pra segunda ou terceira residencia en sitios tan dispares como o Mediterráneo español, Rumanía ou Dubai. Facendo unha paréntese nesto dos medios, non podo deixar de citar a oficina que o monstro Marina d’Or ten na céntrica Oxford Street londinense, que xunto ao anterior dá boa conta da captación de inversores estranxeir*s e o modelo nada sostible que supoñen estas iniciativas.

Pola contra, e retomando o tema da prensa, disfrutei coa lectura da revista mensual New Internationalist e os seus artigos por unha xustiza global verdadeiramente incisivos e reflexivos. Aí publican unhas das mellores viñetas que teño visto: a serie Big Bad World de Polyp, irónicas, certeiras, explícitas, brutais!]]> http://utopiaspracaminhar.bitacoras.com/archivos/2007/01/01/steward-community-woodland 2007-01-01T16:54:11Z s_d_xira Inglaterras www.stewardwood.org
+44 (0) 8454581926

Na cidade de Exeter tomei un bus cara Moretonhampstead, dende onde tiña escritas as indicacións pra chegar ao meu sexto e derradeiro destino en Inglaterra. Ao pouco de saír de Exeter, o bus enfilou unha estrada estreita e chea de curvas e costas que discorría entre pastos e bosques, adentrándose no habitado Parque Natural de Dartmoor (Devon). Vamos, como se estivese nalgunha paraxe da Galiza rural. Tras unha camiñata de vinte minutos, cheguei ao aparcadoiro da comunidade, onde remata o acceso pra vehículos. Outros tres minutiños por un camiño levoume á zona do asentamento, onde se reparten as estructuras que sirven de vivendas persoais e espacios comunais.

Trátase dun proxecto creado coa intención de amosar o valor de integrar técnicas de conservación na xestión dun bosque, co cultivo orgánico, as habilidades e artesanías tradicionais, e un estilo de vida sostible con baixo impacto ambiental. Na súa web figuran os seguintes obxectivos:

• Estimulando a rexeneración natural de bosques descoidados e novas prantacións axeitadas, restauraremos áreas degradadas pola prantación de coníferas e especies invasivas.
• Incrementando as oportunidades pra o acceso, recreación, turismo e educación, promoveremos un maior entendemento, implicación e disfrute do bosque, da súa vida salvaxe e da súa xestión.
• Utilizando principios de deseño de permacultura, levaremos a cabo solucións medioambientais e un desenvolvemento sostible con baixo impacto.
• Establecendo hortas, produciremos comida orgánica, combustibles renovables, herbas medicinais e outros productos útiles.
• Provendo novos hábitats pra a vida salvaxe, restauraremos unha comunidade de animais e prantas diversa e característica.
• Suministrando productos sostibles pra as necesidades locais, axudaremos ao medio ambiente e á economía rural local.

Esta comunidade está xestionada legalmente por unha cooperativa de traballador*s, creada pra alentar e concienciar sobre solucións ambientais mediante exemplos dun uso sostible da terra. Actualmente viven 10 adult*s e 6 nen*s (non escolarizad*s). A maioría del*s teñen traballos a tempo parcial fóra da comunidade.

O grupo inicial xuntouse en 1997, cando varias persoas activas en campañas medioambientais e de xustiza social sentían que non querían pasar as súas vidas berrando contra o que estaba mal no mundo, senón realmente levar á práctica o promulgado e vivir de xeito sostible. Tras desbotar mercar terras con edificios xa construídos polo seu prezo prohibitivo, centráronse en atopar terra con permiso de planificación. Finalmente deron co seu actual emprazamento, visitando mentres tanto outras comunidades e adquirindo experiencia. Dende o establecemento aquí en 2000, estiveron ocupad*s en facer unha solicitude de planificación do proxecto, cultivar alimentos, construír estructuras comunais e vivendas persoais, traballar fóra, instalar sistemas pra proverse de enerxía, e reunirse co vecindario. Tamén estiveron examinando a terra e a súa vida salvaxe pra o seu plan de acción de mantemento e biodiversidade, e pra o deseño de permacultura a longo termo.

Todas as estructuras están feitas con troncos de árbores, materiais reciclados e toldos impermeables da mesma cor, o que as fai integrarse no entorno. Cada familia ou persoa individual conta cunha vivenda propia (ver fotos do interior e exterior dunha delas). Entre as estructuras comunais figura a cociña-comedor na que estivemos traballando na súa ampliación para contar con espacios para acoller a grupos e impartir cursos. Outras estructuras son os dous wc-compost, o obradoiro-almacén de ferramentas e a futura casa de duchas e sauna, polo que recurrín á ducha pública dunha granxa-cámping dos arredores, cousa que fixen moi de vez en cando...

O baixo consumo de electricidade fai que sexan autosuficientes en canto á enerxía que producen de xeito autónomo mediante un sistema mini-hidroeléctrico e paneis solares. Con esa enerxía abastécese a iluminación das vivendas, a recarga de baterías e os ordenadores portátiles.

A dieta común -e filosofía de vida- é vegana, aínda que non todos os membros son 100% veganos. O veganismo implica non consumir nin utilizar na vida diaria productos derivados de animais, como son os propios animais en si (carne, peixe, aves...), o leite, os ovos, o mel, o coiro, a lá, etc. Ao seu cargo só teñen cans. Foi a miña primeira vez en comer case exclusivamente comidas veganas durante dúas semanas seguidas.

Outra cuestión salientable é a súa web, que contén máis de 150 páxinas cunha ampla gama de recursos e información sobre moitos aspectos do proxecto, a comunidade, o bosque e a planificación. A web está creada e mantida por membros da comunidade usando ordenadores portátiles alimentados con sistemas de enerxías renovables. Entre esa información figuran guías “faino ti mesm*”, sendo toda ela anti-copyright, libremente reproducible sen fins comerciais.

No ano 2000 presentaron unha solicitude de planificación para o “desenvolvemento sostible e con baixo impacto ambiental asociado a unha iniciativa agrícola/forestal incorporando elementos residenciais e educacionais”. Tras varios rexeitamentos e ser instad*s a abandoar as terras, en 2002 obtiveron o primeiro permiso temporal, habilitándolles por 5 anos, prazo que expira no verán de 2007, polo que teñen que presentar unha nova solicitude que lles permita continuar co proxecto.

Nesta comunidade sostenibilidade significa, en termos prácticos, pensar máis sobre as consecuencias das nosas accións e facer cambios para evitar a degradación da sociedade e o medio ambiente. “Facendo iso temos o obxectivo de asegurar que o medio ambiente e os seus seres vivos non se esgoten o día de mañá. Nembargantes, a sostenibilidade non pode ser alcanzada ailladamente, senón que un futuro sostible só pode ser alcanzado coa cooperación de tod*s.”

Como proxecto aberto ao exterior e con fins educacionais, acollen voluntari*s, ofrecen visitas guiadas e charlas a grupos e escolas, e realizan exhibicións en eventos externos. No verán imparten cursos de permacultura e da faceta da permacultura sobre o coidado da xente.

Alí coincidín con outr*s voluntari*s (Emma, Josh, Kate e Yuri), cos/coas que fixen boas migas. O traballo compartido incluíu recontar e reprantar carballos, ampliar a estructura común principal, cortar leña e loureiras ou transportar mercancías do aparcadoiro ao asentamento e viceversa. As comidas faciámolas conxuntas con parte dos membros permanentes. A cociña e a calefacción funcionan exclusivamente a base de leña.

Un sistema de conductos e depósitos aproveita o funcionamento e quencemento da cociña para quentar e almacenar auga, canalizada finalmente á billa do fregadoiro.

A tenda onde estiven aloxado consistía nunha armazón de palos de madeira recuberta por un toldo impermeable (ver fotos).

O mediano pobo de Moretonhampstead conta cunha interesante vida social e cultural, polo menos foi a impresión que me levei desas dúas semanas, xa que nelas puiden asistir a unha charla-pase de vídeo, unha obra de teatro e unha xuntanza de ioga con cánticos, música e comida compartida. Todas estas actividades tiñan relación con dous membros da comunidade.

Nunha serie de cidades e pobos estase dando o fenómeno no que a sociedade civil se xunta pra falar sobre o fin da era do petróleo, xa que segundo algúns/has expert*s actualmente xa estariamos no intre cumio da producción de petróleo, polo que a partir de agora iría a menos. Pois ben, esas iniciativas pretenden adiantarse a ese intre, prevendo as consecuencias e replaneando o estilo de vida actual tan dependente de combustibles fósiles e prexudicial co planeta. Un deses lugares é Totnes e outra web interesante é esta. Algún dos membros de Steward está involucrado no impulso destas iniciativas a nivel local.

Hai acceso a teléfono e, en canto a internet, é posible conectar un ordenador portátil, pedir permiso nas vivendas persoais ou acudir á biblioteca do pobo.

Ao igual que noutros destinos ingleses, desta vez foron helicópteros militares os que surcaban ruidosamente o ceo.

Como comento no artigo sobre impresións xerais, aquí disfrutei coa lectura de New Internationalist.

Trátase, en definitiva, dunha comunidade de baixísimo impacto ambiental situada nunha fermosa ubicación, en plena natureza, onde esquecerse do ritmo e os “luxos” da cidade.


BUS: Moretonhampstead (dende Exeter)

ESTANCIA: 13-27 novembro’06

Membro WWOOF. Aparece en Eurotopia

Enlace a FOTOS]]> http://utopiaspracaminhar.bitacoras.com/archivos/2007/01/01/braziers-park 2007-01-01T16:47:38Z s_d_xira Inglaterras www.braziers.org.uk
+44 (0) 01491680221

Braziers Park é unha comunidade, un colexio residencial e un tesouro arquitectónico oculto en Oxfordshire, entre Reading e Oxford. Fundouse en 1950 como unha fundación educacional, sendo todavía un continuo experimento nas ventaxas e os problemas da convivencia grupal. Os membros da comunidade comparten a responsabilidade de xestionar o colexio e o patrimonio.

Unhas 15 persoas entre adolescentes e de máis de 90 anos teñen a súa residencia permanente en Braziers, e algunhas delas traballan aquí a tempo parcial ou completo. Outras traballan sobre todo fóra ou están xubiladas. A comunidade residente é un grupo de xente que vive en Braziers e comparte unha vida común, sen necesidade de subscribir un particular estilo de vida ou crenzas, agás o valor polo individual e a vontade de escoitar e explorar problemas mutuos. Hai poucos anos designouse unha persoa pra ocupar o posto de Dirección, co obxectivo de facer as actividades financeiramente viables.

A “Escola de Investigación Social Integradora Braziers Park” foi fundada en 1950 por Norman Glaister para explorar as dinámicas de xente vivindo en grupos, para desenvolver mellores métodos de comunicación interpersoal e para atopar novas formas de combinar coñecemento para facelo máis significativo. Probablemente a palabra usada hoxe para describir o seu enfoque sería holística. Trátase de ser máis conscientes do proceso do cal somos parte e de facilitar o seu desenvolvemento. Á parte do seu propio programa de aprendizaxe, tamén teñen lugar cursos doutras organizacións, proporcionando unha atmosfera informal, amistosa e de apoio. Carece de ánimo de lucro e está considerada organización benéfica a efectos fiscais.

As técnicas de discusión son o núcleo da investigación, permitindo unha atención grupal sensible con todos os puntos de vista. Integrar ideas inicialmente opostas é un proceso lento, mais unha práctica constante xenera progresiva habilidade para pensar grupalmente de xeito creativo. O seu método divide as xuntanzas en dous: na xuntanza “sensorial” cada persoa fala por turno sobre asuntos relativos á comunidade e os seus membros, ou sobre temas sociais máis amplos, pero sen tomar decisións; estas son alcanzadas na xuntanza “executiva”.

Dende os anos 60 acollen a vari*s voluntari*s simultaneamente, maioritariamente non británic*s, e por períodos normalmente de varios meses. Est*s voluntari*s xunto a parte d*s residentes permanentes conforman o “equipo da casa”. As tarefas diarias repártense nunha xuntanza matinal e inclúen limpar, cociñar, traballar na horta ou na finca, pintar ou decorar, e traballos de mantemento. A xornada semanal é de 35 horas con dous días libres. Alí elaborei por primeira vez zume de mazá cunha prensa manual e fixen a miña primeira tortilla “forneada”.

Tanto o edificio principal como outros adxacentes están catalogados pola súa importancia histórica e arquitectónica, contando con máis de tres séculos de historia. O edificio principal foi remodelado entre finais do s.XVIII e comezos do s.XIX. O residente máis famoso foi Ian Fleming, creador de James Bond. Ten servido de localización para a filmación de series e películas. As sucesivas renovacións foron dándolle o actual efecto de pequeno castelo medieval (ver fotos). Manter un edificio da súa importancia supón unha gran responsabilidade. Calquera traballo ten que ser aprobado pola entidade catalogadora e supervisora do patrimonio nacional (English Heritage), costando as reparacións catro veces máis que nun edificio convencional. Algúns dos outros edificios son utilizados como vivenda, lugar de eventos, almacén e estudio de arte. Outros edificios foron vendidos para poder facer fronte ao custo da instalación de sistemas de alarma antilumes e outras medidas de seguridade. Este proxecto conta con colaborador*s tanto no eido educacional como na conservación dos edificios. Cada verán dase cita un grupo de artistas internacionais.

Nas 20 hectáreas de terreo dispoñen de granxa, pastos e bosque, contando cunha horta biolóxica, árbores frutais, un estanque e o Paseo do Tempo, onde se exemplifica a viaxe do Universo a través do tempo dende o Big Bang ata os nosos días.

A meirande parte do anterior corresponde a traduccións da súa web. En canto ás miñas impresións persoais, lembro que a primeira sensación foi de certa “decadencia”, polo edificio en si e a inmutable decoración interior dende hai quen sabe cantas décadas. Xuntóuseme tamén o cansancio de levar dous meses cambiando de lugar cada dúas semanas, sendo este o meu quinto destino, co que conlevaba de voltar a aprenderme os nomes da xente, o xeito de funcionar do proxecto e a ubicación das cousas, entre outros exemplos. Así que entre a escasa enerxía vital que tiña e a pouca que me transmitía Braziers, non foi unha das mellores experiencias, aínda que tampouco estivo mal. Na despedida a unha voluntaria que levaba varios meses alí foi estupendo ver a emoción do vivido por ela e a pegada que deixaba no resto, xa que eu non estaba sentindo o mesmo. Alí compartín voluntariado con Andrea, Iska, Jose e Katharina. Tamén coincidín dous días con Gan e Kazumi, quen levaban consigo un impresionante dossier sobre o seu interesante proxecto de granxa ecolóxica e centro educacional en Malasia.

Ademais do explicado máis arriba, tamén hai xente que vive nas casas adxacentes sen aparente relación co proxecto. Unha personaxe entrañable e peculiar é Bernie, home de máis de 90 anos coa metade da súa vida residindo en Braziers. Podes atopalo lendo no salón, camiñando co seu andador ou pedindo axuda para que lle abras unha porta ou lle indiques a dirección á súa habitación.

A dieta é omnívora, con predominancia de pratos vexetarianos. Coidan ovellas e galiñas. Dispón de teléfono público e de varios ordenadores con acceso a internet, co que aproveitei para rematar e estrear a versión inglesa desta web. Está ben comunicado: hai buses a Reading e Oxford cada hora.

Xa por último, e ao igual que en 3 dos 6 destinos en Inglaterra, tivemos compaña aérea militar, desta vez en forma de parellas de helicópteros.


BUS: parada próxima (liña Reading-Wallingford-Oxford)
TREN: Goring & Streatley (a 8 qm.)

ESTANCIA: 30 outubro - 13 novembro’06

Enlace a FOTOS]]> http://utopiaspracaminhar.bitacoras.com/archivos/2007/01/01/old-hall-community 2007-01-01T16:41:32Z s_d_xira Inglaterras www.oldhall.org.uk
+44 (0) 1206298045 / 1206298294

En 1974 comeza a historia desta comunidade, cando un grupo de –orixinalmente- “socialistas de clase media” mercan o que previamente fora casa solariega, convento de monxas e, xusto antes, de frades franciscáns. Unhas 60 persoas conviven nesta propiedade con grandes edificacións e terras nun pequeno pobo entre as rexións de Suffolk e Essex.

A cobertura legal dáa unha asociación da vivenda (“housing association”) creada pola propia comunidade pra tal fin. O edificio principal ten tres pisos e varias ás, albergando vivendas con diferente tamaño e espacios comúns como a gran cociña-comedor, servicios, duchas, lavandería e salas-salóns pra diversos usos (baile, costura, biblioteca, etc.). Unha das peculiaridades é a capela “desconsagrada”, testemuña da historia ligada ao edificio, onde poder xogar ao bádminton, ao ping-pong ou celebrar eventos como concertos ou teatro. Outras dependencias reconvertíronse en obradoiros de madeira, metal, bicicletas e automóbiles. A maioría das áreas comunais son accesibles en cadeira de rodas. Venden un libro coa historia do edificio e outro coa historia dos primeiros 25 anos da comunidade (comentado ao final).

Sen ter que compartir creencias ou puntos de vista en común, si que comparten en xeral unha preocupación polo medio ambiente e un desexo de vivir un estilo de vida cooperativo, saudable e autosuficiente. Vense a si mesm*s como parte da sociedade, no canto de verse separad*s dela (*s nen*s xeralmente acoden a escolas locais e a maioría da xente está empregada localmente ou nas cidades próximas a tempo parcial, algunha incluso a tempo completo). De vez en cando albergan eventos recadatorios para organizacións benéficas ou outras causas.

Cando os membros se incorporan á comunidade, mercan a través da asociación da vivenda un título correspondente a unha “unidade” (vivenda privada) e unha cota das terras e os recursos comunitarios. O tamaño das unidades varía segundo a necesidade e a cuantía do desembolsado. Unha unidade cun tamaño completo comprende unhas seis habitacións ou aproximadamente o tamaño dunha casa familiar.

Cada unidade convivencial paga unha cota mensual en función do espacio ocupado que cobre os gastos de calefacción, auga e demais. Á parte, cada persoa paga as comidas realizadas ao longo do mes. Como producen a maioría da comida, os custos de vida son baixos. A calefacción é principalmente a base de estufas de leña, téndoa cortada e apilada con dous invernos de antelación (ver foto). Contan con varios sistemas alternativos pra quentar auga, como son quentadores solares e canalización de auga en tubos a un metro baixo terra. No intre da miña estancia estaban co proxecto dunha nova instalación onde combinar distintas enerxías renovables. Hai algúns wc-compost e un deles é tamén ducha solar (ver foto).

En canto ás terras, posúen unhas 28 hectáreas (70 acres), equivalentes a 40 campos de fútbol (haberá que cambiar a medida pola dos devastadores campos de golf...?), cultivadas biolóxicamente. Nelas hai hortas, árbores frutais, outras árbores, pastos, terras de labranza e unha área de céspede e xogos. Entre os cultivos obteñen trigo pra facer pan diariamente, patacas e penso pra os animais non humanos. Entre eles figuran ovellas dunha especie pouco común, vacas leiteiras (ordeñadas a man das que obteñen manteiga, queixo e iogur), porcos, ocas, patos, galiñas, abellas e gatos. Os animais que teñen varían duns anos a outros, dependendo de quen queira encargarse deles. No pasado tiveron tamén ponis, cabras e pavos. Como noutros lugares con gando, non teñen nin admiten cans.

Todo o anterior fai que sexan en gran parte autosuficientes en canto a carne e vexetais, complementándoo coa compra de productos integrais e peixe, entre outros. Aquí dáse unha “estrana” combinación de dietas e de tolerancia entre elas, xa que conviven a omnívora, a ovo-láctea-vexetariana e a vegana (en clara minoría).

Todos os membros asumen o compromiso voluntario, e non controlado, de contribuír cun mínimo de 12-15 horas semanais nas tarefas comunais. O traballo doméstico (cociñar, facer pan, limpar, fregar) faise por rotación e é parte desas horas. Mentres *s estudiantes de Secundaria realizan unha tarefa rotatoria semanal, *s adult*s fan tres. Aínda que algún traballo é feito comunitariamente (como a recollida da colleita de patacas), a xente normalmente toma responsabilidades individuais á súa elección. As decisións acórdanse por consenso na xuntanza semanal. Anualmente elíxese un grupo para xestionar a asociación da vivenda. Ademais, existen subgrupos ao cargo das terras, asuntos domésticos, enerxía ou mantemento dos edificios.

Na coordinación de tanta xente e tarefas, un instrumento básico e moi útil pra a comunicación interna son as pizarras, espalladas pola cociña e pasillos. Algunhas delas serven pra organizar turnos (coidado dos animais, tarefas domésticas...), outras pra indicar a xente coa que se conta pra comer, tipos de dieta, alerxias d*s nen*s, tarefas d*s voluntari*s, posibilidades de compartir coche, eventos a organizar, avisos xerais, etc.

“Convivir cun gran grupo de xente ten as súas alegrías, e as súas dificultades. Non todo o mundo o leva ben todo o tempo e as decisións poden ser frustrantemente difíciles de alcanzar. Sen embargo, en conxunto somos un pouco como unha familia extendida. Ao mesmo tempo, a pesar do número de xente, sempre é posible atopar paz e tranquilidade.”

O proceso para a incorporación de novos membros é similar ao de Redfield ou Canon Frome Court, puidendo levar uns cantos meses de mutuo coñecemento, sendo o máis importante as relacións que se establezan cos/coas residentes e o compromiso cos traballos a realizar na comunidade.

Acollen voluntari*s dende primavera a outono (eu fun o último da tempada), normalmente estudiantes estranxeir*s querendo mellorar o seu nivel de inglés e por un período inicial de dúas semanas. Nas 30 horas semanais realízanse tarefas principalmente nas hortas ou cos animais, o mantemento ou segundo as habilidades que se teñan. Conscientes da soidade parcial d* voluntari* (ás veces traballando só/soa ou nas horas posteriores á cea), acostuman a acollel*s de 2 en 2, co que eu coincidín con dúas voluntarias inglesas (Mariah e Jane, maila filla da última).

Algúns dos eventos que organizan son Nadal, Ano Novo, o cumpreanos da comunidade no verán, campamentos pra nen*s, danzas e pantomimas. O castelán é falado por algunhas persoas, e o portugués de Brasil por unha. Dispón de teléfono público, quedando o acceso a internet limitado ás vivendas privadas.

Nesta comunidade tiven a impresión de que a xente estaba máis mesturada que noutros lugares nos que, por exemplo, as familias eran máis doadamente identificables. Debido a iso e ao gran número de tarefas, comidas e recursos compartidos, quizais foi un dos lugares de Inglaterra –xunto a Redfield- nos que máis tiven a sensación de “comunidade”. Por outro lado, varios membros fundadores continúan vivindo en Old Hall, mentres noutros destinos quedaba un ou ningún polo xeral. Outra característica é o amplo abano de idades, debido tamén ao considerable número de xente. Os días laborables hai menos xente na comunidade, notándose especialmente na comida do mediodía. As fins de semana vén algunha xente que traballa fóra durante o resto da semana.

Tiña lido que en Old Hall había unha atmosfera especial e, deixando a un lado as dificultades idiomáticas e comunicativas que fun arrastrando destino tras destino, si que percibín unha simpatía xeralizada. Tendo asumido que nun lugar así e con tanta xente habería parte dela que nin sequera chegaría a ver ou intercambiar dúas frases, un detalle significativo para min foi que varias persoas presentáronseme por propia iniciativa, cousa que non é habitual nas miñas experiencias e que axuda a integrarte na comunidade.

Entre as cousas que fixen por primeira vez aquí figuran impartir un obradoiro de teatro con xogos e improvisacións (e en inglés...) ou facer a recolleita de tomates e xudías.

A zona na que se ubica é coñecida como os campos ou as terras de Constable, polo pintor John Constable, quen deixou plasmadas en cadros varias das súas paisaxes e enclaves, como o propio Old Hall. Nos arredores hai fermosos lugares onde pasear polos sendeiros ben sinalizados e polas propiedades de National Trust, organización que se encarga de adquirir e preservar espacios naturais.

Un libro recolle a historia da comunidade

No ano 2000 publicaron “The patchwork history of a community growing up” (“Collage da historia do crecemento dunha comunidade”), conxunto de pequenos textos escritos por membros e amig*s presentes e pasad*s de Old Hall, o que aporta distintas visións complementarias. A verdade é que ten pasaxes moi excitantes, como a detallada descrición dos comezos, coa posta en venda da propiedade, buscando membros pra conformar a comunidade e xuntar os cartos, ou a división e o reparto das estancias. Unha das curiosidades son os anuncios por palabras insertados nos xornais de 1973-74: “Cooperativa/comunidade a desenvolver en Suffolk. Non sociedade alternativa. Propiedade vella. Terra agrícola. Persoas interesadas deben estar preparadas pra comprometerse ideolóxica e financeiramente”, ou estoutro “Vida ecolóxica. Establecendo comunidade en Suffolk. Casa moi grande, 50 acres, fermoso entorno. Principalmente socialistas de clase media. Necesítanse uns poucos participantes máis, con capital”.

Moitos aspectos son tratados nel, como o proceso na toma de decisións, as diferencias entre ir de visita e ser membro, o punto de vista d*s nen*s, *s voluntari*s-wwoofers, a casa, a granxa, as tarefas domésticas, os xogos e os eventos. Como detalle curioso, a estimación das cantidades de algúns dos alimentos autoproducidos e consumidos nun ano: 15000 litros de leite, 3400 qg de patacas, 1400 qg de tomates, 1000 leitugas, 2500 porros, 2 toneladas de trigo convertidas en 2400 pans.


BUS: parada propia, dende Manningtree

ESTANCIA: 2 semanas en outubro’06

Membro WWOOF. Aparece en Eurotopia

Enlace a FOTOS]]> http://utopiaspracaminhar.bitacoras.com/archivos/2007/01/01/canon-frome-court-community 2007-01-01T16:36:56Z s_d_xira Inglaterras www.canonfromecourt.org.uk
+44 (0) 8707650711

Esta granxa-comunidade fundouse en 1979 trala adquisición dunha casona de estilo xeorxiano e as terras circundantes no condado de Herefordshire. Nela viven ao redor de 45 persoas (adut*s e menores) de ata uns setenta anos, repartidas en 18 vivendas totalmente equipadas entre o edificio principal e o bloque dos outrora establos. Unha asociación de co-propietari*s da vivenda é a propietaria e xestora da mesma.

A granxa é o foco principal da vida comunitaria, xestionándoa de xeito cooperativo e orgánico-biolóxico tanto como sexa posible. As provisións obtidas inclúen un abano amplísimo de vexetais e froitas (alí coñecín e degustei o ruibarbo, de orixe mongol), así como carne de varios animais (vacas, cabras, ovellas, galiñas) e productos derivados como leite, queixo, iogur, manteiga, ovos ou mel. A gran e totalmente amurallada horta é unha das mellores e completas que teño visto, organizada en pequenas parcelas coidadas individualmente e cun beneficio común. Ademais, as terras de labranza apórtanlles trigo, patacas e penso.

Segundo as súas propias palabras, coidar do gando, producir comida, manter os edificios e as tarefas administrativas e de coordinación conlevan un tempo considerable, enerxía e compromiso de tod*s. Á hora de repartir as tarefas tense en conta se a xente ten empregos a tempo parcial ou completo, ou se ten nen*s ao seu cargo. É un lugar ideal para criar nen*s. Asisten a escolas locais. A xente elixe vivir alí por diversas razóns, xa que hai numerosos beneficios por pertencer a un grupo máis alá da familia inmediata. O traballo conxunto e individual en tarefas comunais é o que “comunidade” significa para el*s, intentando atopar un equilibrio entre o privado e o comunal. O proceso de aceptación de novos membros pode levar varios meses e, unha vez de acordo ambas partes (aspirantes e comunidade), ocuparían o posto doutros membros saíntes. O prezo das vivendas vai variando en función do mercado inmobiliario.

O edificio principal alberga, ademais de vivendas, dependencias comúns como dúas cociñas, dúas habitacións pra convidad*s ou voluntari*s, salón, sala de xuntanzas, comedor e un gran ximnasio froito do seu pasado como escola. Algúns dos espacios anteriores ofrécense para aluguer. Nos exteriores contan con lago e piscina. Moi preto do edificio principal hai unha pequena igrexa e camposanto pertencente á Igrexa de Inglaterra.

A única comida común é a cea do sábado, intre no que algúns membros se atoparán por primeira vez en toda a semana. Por tanto, a dieta depende de cada vivenda, sendo maioritaria a dieta omnívora. Mercan conxuntamente comida biolóxica e productos de comercio xusto, almacenándoos nunha pequena tenda-autoservicio.

As xuntanzas xiran en torno a catro eixos: a asociación que xestiona a propiedade, a cooperativa que xestiona a granxa, a sociedade sen ánimo de lucro encargada do aluguer das salas e da organización de obradoiros e outros eventos, e os asuntos relativos á vida comunitaria. Parte da limpeza e o mantemento é contratado exteriormente.

O traballo d* voluntari* organízase nunha folla, onde os membros que queren vanse apuntando aos diferentes turnos de cada día (dous turnos de tres horas diarios, un día libre semanal). O membro en cuestión será quen che asigne unha tarefa e quen normalmente traballe contigo. Como cada persoa come na súa casa, os membros vanche convidando a xantar ou cear con eles. Senón, tócate facer a comida pola túa conta. Nas dúas semanas que estiven iso só tiven que facelo dúas ou tres veces, compartindo a meirande parte das comidas e tendo a oportunidade de visitar e ver como eran a maioría das vivendas por dentro. Varios membros teñen gatos. Lembro un día que houbo traballo colectivo (recolección da colleita de patacas) no que sentín especialmente o espírito comunitario. Ao chegar facilitóuseme unha fotocopia moi útil cun mapa da propiedade, os nomes dos membros e a súa respectiva ubicación.

Algunha cousa máis que fixen alí por vez primeira foi ordeñar unha cabra e recibir un obradoiro de canto (en inglés, claro). Lembro tamén o ruído infernal dos frecuentes voos baixos de avións militares. Para acceder a teléfono e internet cómpre pedir permiso nas vivendas. Á parte de reciclar os restos de comida para os animais e o compost, dispoñen alí mesmo de servicio de recollida dos contedores de reciclaxe.

Traballaría con algo máis da metade dos membros adultos, sempre agradecidos pola miña colaboración. As horas libres paseinas en boa medida lendo o libro da Coventry Peace House sobre *s refuxiad*s e escoitando música (longa vida a Anari e Lisabö!).

En definitiva, non é dos lugares visitados cun maior grao de vida e recursos compartidos, mais penso que é un bo exemplo de xente xestionando conxuntamente unha gran propiedade e unha granxa completa. Por exemplo, si comparten as lavadoras, mais sorprendeume ver un electrodoméstico pra facer pan e masas nunhas cantas vivendas. No relativo a cuestións ecolóxicas ou de sostenibilidade, apreciei algunha xente con interese en profundizar neses aspectos, mais quizais sen o apoio global da comunidade.


BUS: parada propia, dende Ledbury

ESTANCIA: 25 setembro – 9 outubro’06

Membro WWOOF. Aparece en Eurotopia

Enlace a FOTOS]]> http://utopiaspracaminhar.bitacoras.com/archivos/2007/01/01/coventry-peace-house 2007-01-01T16:34:23Z s_d_xira Inglaterras www.covpeacehouse.org.uk
+44 (0) 2476663031 / 2476664616

Esta “Casa da Paz” ubícase a 1’5 qm. do centro de Coventry (West Midlands). Tres persoas desenrolaron entre 1997-98 o proxecto pra establecer unha “fully mutual housing co-operative” como estructura legal pra unha comunidade permanente baseada na non-violencia. Mediante unha hipoteca co banco Triodos e préstamos de amistades, mercaron por 50.000 libras seis pequenas casas de dous pisos que estaban baleiras, a onde se mudaron a comezos de 1999. O xeito de funcionar dunha “cooperativa completamente mutua de vivenda” é que os membros son persoas que viven nela, pagan un aluguer e este amortiza a hipoteca. Non hai propiedade privada particular nin un ente exterior que a controle. Vivindo alí é como se administrases a propiedade, e cando te vas, simplemente vaste.

Durante estes anos foron rehabilitando e conectando as casiñas agás unha, que sirve de base a proxectos de paz. A renovación fíxose con axudas de voluntari*s, entre el*s un proxecto de catro anos con xoves desencantad*s coa escola que se achegaron pra aprender habilidades útiles na construcción e aumentar a súa confianza e autoestima. O resto das casas alberga, entre outras dependencias, habitacións, un obradoiro de bicicletas e unha sala de actividades para a poboación local. Na parte traseira hai un xardín e unha pequena horta. A longa rúa na que se emplaza está chea de xente e tendas de procedencia de Oriente Medio e Asia meridional.

En 2003 creouse unha organización benéfica pra supervisar os proxectos de paz e medioambientais (comercio de armas, guerra e ocupación de Iraq, transxénicos, etc.). En 2004 abriuse o Coventry Cycling Centre, onde se reparan e “reciclan” bicicletas pra vender de segunda man, ou mellor dito de segundos pés. No momento da miña visita John estaba ao seu cargo, facilitándome bicis pra dar paseos pola canle próxima. En 2005 inaugurouse o Espacio Comunitario, utilizado, entre outros, por un grupo de mulleres, outro medioambiental e como refuxio pra solicitantes de asilo. Sobre este refuxio e o libro publicado en xuño de 2006 sobre “a realidade da detención e miseria d*s solicitantes de asilo” falo máis abaixo.

Hai unhas sete habitacións pra residentes e a meirande parte del*s vai variando ao longo do tempo. Prefírese que se teña un traballo a tempo parcial pra poder adicar tamén tempo á vida e tarefas comunais. Nas reunións semanais *s membros-inquilin*s falan das tarefas domésticas, de como aplicar solucións ecolóxicas na casa ou das actividades pra o cambio social como o refuxio nocturno, o fomento da bicicleta ou as diversas campañas nas que se involucran.

Unha muller –Penny- semella ser a alma do proxecto. É destas persoas que non paran, sempre ocupada con mil cousas e, non obstante, preocupada realmente polas visicitudes das vidas das persoas menos favorecidas, aledándose ou entristecéndose cos vaivéns das súas vidas.

A dieta é vexetariana e dispón de acceso a internet e teléfono. É membro de Radical Routes, rede de cooperativas comprometidas por un cambio social, integrada por cooperativas de vivenda de ata 15 membros, cooperativas de traballo e algún centro social.

Debido á pouca información previa que tiña deste sitio, só estiven unha semana, aínda que unha vez alí ben podería terme quedado máis tempo, pero bueno, xa tiña pechadas as datas nos seguintes destinos...

O refuxio nocturno

Dadas as situacións de desamparo ás que se enfrontan *s solicitantes de asilo e a poboación inmigrante en xeral, dende a Coventry Peace House coordínase o intento de cubrir esas necesidades mediante aportacións voluntarias de diverso tipo. Iso concrétase en procurarlles cea e almorzo quentes (normalmente as únicas comidas que inxerirán ao longo do día), e un teito baixo o que durmir en camas pregables. Unha cincuentena de persoas encárgase de atender o refuxio cada noite en turnos de dúas, dando cobixo a unhas 10 persoas na semana da miña visita. Nese refuxio compartín intres e conversas con xentes de África, Irán e Europa oriental.

Os días laborables vaise recoller comida a un templo da comunidade “sikh”, onde a elaboran e ofrecen a quen queira. O único requisito é cumprir coas normas de acceso: descalzarse, lavarse as mans e cubrirse o cabelo cun pano. Este templo conta cunhas considerables infraestructuras e medios. Era a primeira vez que entraba nun sitio así.

O libro

Co título de “I came here for safety” (“Viñen aquí por/buscando seguridade –persoal-”), esta publicación da Coventry Peace House supón un achegamento e profundización actual no sistema británico de asilo. Ese sistema, calificado de inhumano, implica que a maioría da xente que emigra ata alí na procura de seguridade é rexeitada, ás veces encarcerada e eventualmente remata na miseria ou indixencia. O libro está adicado a un home marroquí de 33 anos que se aforcou dunha árbore do xardín do refuxio nocturno. O primeiro capítulo parte das experiencias en primeira persoa da xente sen recursos materiais, para de seguido facer unha análise das razóns polas que *s non afectad*s eleximos ignorar a súa situación. O segundo inclúe unha breve historia das migracións, o motivo d*s refuxiad*s para ir ao Reino Unido, e o racismo e os medos cos que se atopan. O actual sistema de asilo e as causas dos rexeitamentos das solicitudes son explicadas no seguinte capítulo. O cuarto céntrase no proceso da detención, para seguir no quinto capítulo coas situacións de indixencia e as súas consecuencias. O sexto e último propón unha serie de recomendacións para a acción e o cambio.

Persoalmente resultoume unha lectura moi interesante, e moi dura por momentos, principalmente por achegarme de xeito tan preciso a un tema pouco coñecido. O libro aúna dúas visións non sempre vinculadas: amplia documentación e experiencias persoais. Tamén resulta interesante polos prexuízos que pode desmontar en torno a estas persoas e *s inmigrantes en xeral.

O libro (en inglés) pódese descargar integramente dende a súa web.

Coventry

Esta “city” (por contar con catedral, senón sería “town”) foi o berce de boa parte da industria británica do transporte rodado, reconvertida pra fins militares na Segunda Guerra Mundial, motivo polo que foi severamente bombardeada. Diso é testemuña a antiga catedral, da que só quedan os muros exteriores. Ao seu carón ergueuse a nova catedral. Coventry conta tamén cun gran e gratuíto Museo do Transporte, con todo tipo de vehículos antigos e contemporáneos como bicicletas, motocicletas, coches e a historia dos medios utilizados polo Royal Mail (Correos).


TREN / BUS: Coventry

ESTANCIA: 18-25 setembro’06

Aparece en Eurotopia

Enlace a FOTOS]]> http://utopiaspracaminhar.bitacoras.com/archivos/2007/01/01/redfield-community 2007-01-01T16:28:52Z s_d_xira Inglaterras www.redfieldcommunity.org.uk
+44 (0) 1296713661

As súas edificacións, de época victoriana, datan dos séculos XVIII-XIX e están rodeadas de pastos, bosque e terras de cultivo. Inicialmente construído pra unha familia rica, posteriormente utilizouse como hospital e como base de operacións do "proxecto Enigma" na Segunda Guerra Mundial, ata que dende 1978 é o fogar dunha comunidade intencional, contando actualmente cunhas 20 persoas adultas e vari*s menores.

A casa principal ten tres pisos e unhas 50-60 habitacións. No primeiro piso están as dependencias comúns e nos outros dous as privadas. Ademais, hai antigos establos reconvertidos en obradoiros, almacéns e base do proxecto Lili (reseñado ao final). A estructura legal é a dunha cooperativa completamente mutua de vivenda ("fully mutual housing co-operative"), o que entre outras cousas significa que os seus membros son ao mesmo tempo propietarios e arrendatarios (ver comparativa entre distintas comunidades e tipos de estructura legal). Atópase no condado de Buckinghamshire.

Cada unidade convivencial (individuos, parellas, familias...) dispón de espacios privados, pagando un aluguer segundo a dimensión dos mesmos. Estes espacios asígnanse en función das necesidades e a disponibilidade, aínda que ningún é ocupado permanentemente, puidendo ter que recurrir a cambiar de vivenda dentro da propia casa. Fan todas as comidas e ceas conxuntamente, rotando nas tarefas de cociñar e fregar. Tamén comparten a meirande parte do gasto de comida, os traballos comúns na horta, a limpeza xeral e o necesario mantemento dunha casa tan grande e antiga. Varios membros teñen traballos a tempo parcial no exterior e *s nen*s acuden a escolas locais.

Conscientes do interese e a curiosidade que despertan en moita xente estes estilos de vida, contan con varios xeitos de visitar Redfield: voluntari*-wwoofer, días especiais de visita, fins de semana “Vivindo en comunidades” e semanas de mantemento.

Teñen instalados paneis solares cos que quentar e almacenar auga e algún wc-compost. Ademais de cultivar a horta, coidan galiñas, ovellas, porcos, abellas, e gatos! A dieta é predominantemente vexetariana, con algunhas comidas omnívoras e numerosas tartas de cumpreanos. Alí fixen por vez primeira tortilla de patacas pra 20 persoas. Hai acceso a internet e teléfono na oficina. Á parte de inglés, varias persoas falan tamén alemán.

Nos últimos anos Redfield acolleu a xuntanza xeral anual de WWOOF, a conferencia europea de Permacultura e o torneo de voleibol intercomunitario.

Este foi o meu primeiro destino en Inglaterra, e a primeira sorpresa foi ver que había unha parada de bus xusto na entrada da finca, cousa que nunca me pasara antes: que o transporte público chegase ás portas desta clase de sitios. Afortunadamente, non sería a última vez... Semella un lugar ideal pra criar nen*s: saudable, en contacto coa natureza, espaciosos interiores e exteriores, seguro, convivindo e medrando con outr*s nen*s e outr*s adult*s ademais de nai e/ou pai... Parte das miñas horas libres paseinas xogando ao billar e saltando en cama elástica. Pra que te fagas unha idea, algunhas das tarefas nas que colaborei foron: transportar troncos en tractor, cortar madeira, desmontar o canalón dun tellado, facer pan, quitar malas herbas, restaurar ventás de madeira, cociñar, fregar os pratos, recolectar diversos productos da horta, etc. Unha das semanas coincidiu coas periódicas “semanas de mantemento”, compartida con membros potenciais.

A cociña e a adxacente sala de almorzar (e de xantar habitualmente) conforman o centro da vida comunitaria. Ao existir un alto grao de espacios, tarefas e intres en común, é como unha gran familia convivindo nunha gran casa. Nas súas propias palabras, “atopamos que o resultado deste xeito de vida é tan grande e positivo como o esforzo que poñemos nel”.

Algúns membros traballan na organización LILI organizando cursos e publicando materiais acerca de recursos pra unha vida cun baixo impacto ambiental. Posteriormente entereime na web da comunidade que outro membro ten un negocio de tendas de campaña e que outro máis estivera viaxando varios anos visitando ducias de comunidades por todo o mundo.

En Redfield coñecín ao pamplonica Vicente e, aínda que só fose por unhas poucas horas, quedeime coa impresión de que era algo así como unha “alma paralela” á miña. Explícome... Resulta que hai uns poucos anos el comezara a visitar comunidades inglesas como estaba facendo eu, sendo Redfield o seu primeiro destino tamén. Aquí coñecera a unha xente que ten un negocio de restaurante-pizzería móbil que vai de festival en festival ao longo do verán, e traballou con el*s. O vindeiro verán comezará un novo negocio similar con outra xente. Recomendoume o que calificaba de “paraíso” e ía ser o meu último destino –Grimstone Manor-, mágoa que estaban desfacendo e vendendo o proxecto. En fin, como titulaba un dos últimos correos-e que me enviou, quizais tanto el coma min sexamos “outro tolo máis que busca”.


BUS: parada propia na liña Aylesbury-Buckingham

ESTANCIA: 5-18 setembro’06

Membro WWOOF. Incluído en Eurotopia.

Enlace a FOTOS]]> http://utopiaspracaminhar.bitacoras.com/archivos/2007/01/01/comparativa-entre-comunidades-tipos-e-estructuras-de-comunidade 2007-01-01T01:50:16Z s_d_xira Inglaterras Texto baseado no dossier “Living in communities” de Redfield (atopado e fotocopiado en Braziers Park). Os termos descritos corresponden aos utilizados en Gran Bretaña, polo que quizais algún non teña equivalente noutros territorios, aínda que considero que dan boa conta dos distintos modelos no complexo mundo das comunidades intencionais.

Existen moitos xeitos diferentes de establecer legal e financeiramente unha comunidade. A continuación descríbense diversos aspectos, indicando cando se corresponden a algunha destas tres descritas na web: Canon Frome Court, Old Hall e Redfield.

1. Intimidade/privacidade fronte a comunalidade

a. Vida grupal
• Separada: unidades independentes, algúns recursos compartidos
• Comunal: gran “familia” ou varios grupos, todos os recursos compartidos, comidas conxuntas; Redfield

b. Propiedade
• Propiedade privada: compra e venda dunha unidade concreta, unidades hipotecables; Canon Frome
• Propiedade colectiva (compra con cota de entrada): compra-arrendo dunha unidade concreta, o valor da participación increméntase co mercado inmobiliario; Old Hall
• Propiedade colectiva: sen participación financeira, o aluguer non está ligado a unha unidade concreta; Redfield

c. Finanzas
• Separadas: só contribucións de mantemento; Canon Frome
• Maioritariamente separadas: contribucións de mantemento, proxectos colectivos específicos
• Fondo de ingresos: proporción substancial dos ingresos xuntados e xestionados como fondo común; Redfield
• Ingresos compartidos: xuntar todos os ingresos, normalmente dun negocio de propiedade ou xestión conxunta


2. Opcións da estructura legal da propiedade

a. Propiedade privada
• Posible límite de propietari*s legais –“propietari*s” en adiante- (ata catro en Inglaterra e Gales, sen límite en Escocia)
• Necesidade de cambiar as escrituras se un/ha “propietari*” se marcha
• *s “propietari*s” poden romper os termos da hipoteca mediante un subarrendo
• *s “propietari*s” poderían vender cando quixesen (sen protección para os outros membros)
• *s “propietari*s” teñen toda a responsabilidade

b. Sociedade (Partnership)
• A partir de dúas persoas (límite de catro en Inglaterra e Gales)
• O nome da sociedade aparece nas escrituras da propiedade
• Pode redactar as súas propias normas e obxectivos
• En Inglaterra e Gales, a propiedade é d*s soci*s a nivel individual; en Escocia pode pertencer á sociedade como tal

c. Fundación (Trust)
• *s fideicomisari*s poseen a propiedade en nome d*s beneficiari*s
• A escritura da fundación é un documento privado e non ten que ser rexistrado
• As accións d*s fideicomisari*s están rexidas polas Actas de Fideicomisari*s
• Sen límite de número de propietari*s, pero en Inglaterra e Gales só catro nomes nas escrituras da propiedade
• Se un/ha fideicomisari* se marcha, as escrituras e a hipoteca teñen que enmendarse

d. Compañía (Company)
• Compañía privada limitada, rexistrada en Companies House
• Artigos e Memorandum da Asociación rexistrados co Rexistro de Compañías
• Sen os beneficios fiscais doutras opcións
• Improbable conseguir unha hipoteca

e. Organización benéfica (Charity)
• En Inglaterra e Gales, rexístrase na Comisión de Organizacións Benéficas; en Escocia non se rexistra, pero o borrador das escrituras ten que ser aprobado polo Inspector de Impostos
• As compañías e fundacións poden ser organizacións benéficas, pero non cooperativas
• Dereito a exencións fiscais e obtención de cartos públicos
• Fins: promover a educación, axudar ás persoas empobrecidas, relixiosos ou beneficiar á sociedade

f. Cooperativas de vivenda (Housing Co-ops)
• Normalmente rexistradas nun rexistro xunto a sindicatos, asociacións de vivenda e outros clubs e asociacións
• Sen ánimo de lucro; os beneficios non se distribúen ás/aos don*s do capital (sen dividendos por participacións, xuros dos préstamos limitados)
• Só pode obter cartos aloxando aos seus membros; para outros ingresos tería que crear un organismo diferente
• Organismo anónimo (pseudo-individual, pode obter préstamos...)
• Responsabilidade limitada, como as compañías privadas
• Catro membros mínimo
• Un membro, un voto (non como nas compañías privadas, que depende do número de participacións)
• Exención de impostos empresariais, agás para os ingresos diferentes aos das vivendas (p. ex. xuros das contas bancarias)]]> http://utopiaspracaminhar.bitacoras.com/archivos/2006/08/30/comunidad-de-lakabe 2006-08-30T17:06:30Z s_d_xira Españas +34 948392002

Esta comunidade e ecoaldea foi “okupada” en 1980 coa vontade de atopar formas de vida comunitarias e sociais, que levasen ás persoas a crear unha sociedade máis xusta e harmoniosa baseada no compartir e o diálogo. Nela habitan unhas 30 persoas, a maioría xoves. Áchase en Navarra (Nafarroa-Euskal Herria), rodeada de montañas e preto do tristemente famoso encoro de Itoiz. A situación “legal” segue sendo a do comezo, é dicir, sen propiedades nin acordos coa Administración.

A súa actividade máis coñecida e fonte de ingresos é a panadería con selo de agricultura ecolóxica. De aí saen pans e doces integrais para distintas poblacións navarras e feiras especiais (Biocultura). Ademais, adícanse á horta, gando, reconstrucción, organización de cursos e xuntanzas, etc.

A economía é compartida: todo é de tod*s. Cos ingresos da panadería, en todos estes anos foron reconstruíndo as dez casas e igrexa abandoadas, respectando tal como eran, e conseguindo unha grande autosuficiencia a nivel enerxético. Teñen placas solares, un aeroxerador e un motor de gasolina, que o usan cando precisan máis enerxía da acumulada por sol e vento; uns poucos litros de combustible á semana de media.

A nivel alimentario, tamén contan con bastantes recursos, dende productos da horta ata consumo ou productos derivados de animais. A dieta é basicamente vexetariana e ocasionalmente con carne biolóxica do seu propio gando. Se non lembro mal, había vacas, porcos, coellos, galiñas, pavos reais…

Distribúense en casas por familias, parellas, individualidades, xoves agrupad*s... As comidas do mediodía son conxuntas, con turnos para cociñar. Durante uns poucos anos nos´80 houbo unha escola autoxestionada no propio pobo, posteriormente foron e seguen indo á escola convencional.

Os primeiros anos non había estrada e todos os transportes foron a pé ou con axuda doutros animais (fariña, pan, materiais de construcción, nen*s…). Tras anos utilizando unha pista de terra, ultimamente construíron unha estrada xusto debaixo do pobo, con enlace ao mesmo.

Política e socialmente estiveron e seguen vinculad*s a distintos movementos sociais (ecoloxista, feminista, “okupación”, antimilitarista…), realizando accións directas non-violentas. Tamén forman parte da Rede Ibérica de Ecoaldeas e da Rede Global de Ecoaldeas (GEN).

En primavera-verán acostuman a organizar campos de traballo e cursos en torno a agricultura ecolóxica, autosuficiencia, elaboración artesanal de productos, bioconstrucción, enerxías renovables, augas grises, creatividade, vida comunitaria, resolución de conflictos, etc.

Entre os idiomas alí falados están castelán, eusquera, catalán, ¿galego?, inglés e francés. Acceso a teléfono.

Lakabe, referente a nivel estatal, xa cumpriu un cuarto de século, e aí seguen, "vivindo o que cremos".


BUS: parada próxima

ESTADÍA: 2 semanas en xullo’04

Aparece en Eurotopia]]>